Tofiq Hüseynzadənin şeirləri
Tarix: 23.11.2018 | Saat: 20:32:00 | E-mail | Çapa göndər


Tofiq Hüseynzadə 20 sentyabr 1946-cı ildə Göyçə mahalının Basarkeçər rayonunun Sarıyaqub (keçmiş Zərgərli) kəndində doğulub. Tarixdə Miskin Abdal kimi tanınmış, Şah İsmayıl Xətainin mürşidi, Səfəvilərin görkəmli ideoloqu, dövlət xadimi və böyük övliyası, hərbi sərkərdə, sufi şair, mütəfəkkir (filosof), ozandan aşığa (Haqq aşiqliyinə), qopuzdan saza keçidin banisi, "Baş Divani", "Osmanlı Divanisi" və sair çoxsaylı sufi-təsəvvüf musiqi bəstələrinin - aşıq havalarının müəllifi, müqəddəs ocaq-pir sahibi Seyid Hüseyn Məhəmməd oğlunun (Miskin Abdalın) (1430-1535) oğlu Şadmanın nəslindəndir. Sovet Hakimiyyəti illərində Ermənistanda müxtəlif vəzifələrdə çalışıb. 1988-ci ildə Ermənistandan azərbaycanlıların kütləvi deportasiyası zamanı ailəsi ilə birlikdə Bakı şəhərinə köçüb və fəaliyyətini burada davam etdirib. Azərbaycan Dövlət Pedaqoji Universitetində filologiya üzrə ali təhsil alıb (1965-1971). Daha sonralar təhsilini AMEA-nın Folklor İnstitutu nəzdində davam etdirib.
İndi isə Tofiq müəllimin yaradıcılığından seçdiyimiz şeirləri təqdim edirik:



Yaxana
(təcnis)
Heç demirsən görüb, yanıb-yaxılar,
İnciləri nə düzübsən yaxana?
Baxışından neçə evlər yıxırsan,
Mən nə deyim məni oda yaxana?

İstəmirəm bu çoxluqdan azalım,
Yar payını az verirsə, az alım.
Sitəmləri nə çox etdin, a zalım,
Məni satdın ya sultana, ya xana.

Yaz gələndə qar əriyər, qopar tar,
Yaşıl budaq bülbüllərə olar tar.
Toy başlasın, dilə gəlsin kaman, tar,
Əllərinə xınaları yax, ana!
01.03.99


Qala
(təcnis)
Axı niyə heç bilmirəm sən məni
Düçar etdin bu qovğaya, bu qala?
Bu dünyada atmaz sevən sevəni,
Orda-burda ocaqları az qala.

Barmağında gəzdirəndə yara yar,
Neştər olub yarasını yara yar,
Sözə uyub yalan deməz yara yar,
Öz əhdini unutmuşdun, az qala.

Çıxdı yaddan həya anı, ar anı,
Heç bilmirəm kimlər qatdı aranı?
Dağa çıxdın tərk eləyib aranı,
Əhdim var ki, yar bu yerdə az qala.

Əğyar gəlib bağışlasa yara şar,
Bu barıdan kimsə aşmaz, yar aşar.
Sənin kimi bir gözələ yaraşar
Ucaltdığın bu imarət, bu qala.
28.02.99

İlk məhəbbət
Ömür kimi bircə dəfə
Dolar yaşa ilk məhəbbət.
Hara getsək, necə getsək,
Gedər qoşa ilk məhəbbət.

Yaralansa, ömrü yeyər,
Çatsa kama əlvan geyər.
Şəlalətək nəğmə deyər,
Daşa-daşa ilk məhəbbət.

Acı deyil, şirindir o,
Göylər kimi dərindir o.
Desəm, güllü çəməndir o,
Dönər quşa ilk məhəbbət.

Aşıb-daşar gur su kimi,
Qanadlanar arzu kimi.
Qalar mələr quzu kimi
Dəysə daşa ilk məhəbbət.

Nəğmə deyər ilk baharda,
Qıy qoparar boran-qarda.
Qartal kimi buludlarda
Aşa-aşa ilk məhəbbət.

Ömür boyu unudulmaz,
Bulansa da heç durulmaz.
Nə yıxılmaz, nə yorulmaz
Çatsa başa ilk məhəbbət.

Verməz cəfa dərd qananlar,
İşvə satar şux cananlar.
Vurulmayır çox zamanlar
Gözə-qaşa ilk məhəbbət.

Ayrılığa can verməsən,
Zülüm-zülüm hönkürməsən,
Əzabına sürünməsən
Gedər boşa ilk məhəbbət.

Qalsa andı quru yerdə,
Gedər canı dözməz dərdə,
Ayrı düşən könüllərdə
Dönər yaşa ilk məhəbbət.

Qardaş oldun al səhərlə,
Tanınmadın gümüş-zərlə,
Könlüm deyir: bu hünərlə
Yaşa, yaşa ilk məhəbbət!..




Olan oldu,
keçən keçdi
Ötən vaxtı salma yada,
Olan oldu, keçən keçdi.
Axırı puç, bu dünyada
Yeyən yedi, içən içdi.

Biri çəkdi qəm yükünü,
Biri əydi dəm yükünü.
Eyləməyib cəm yükünü
Əkən əkdi, biçən biçdi.

Döndü şahlıq səltənəti,
Baş qarışıq, tamah iti.
Xəyanətlə həqiqəti
Qatan qatdı, seçən seçdi.

Nə tükəndi, bitdi günlər,
Qayıtmadı, itdi günlər,
Ömürlərdən getdi günlər,
Gələn gəldi, keçən keçdi.

Əfsanədir var da, şan da,
Olum-ölüm haqda canda,
İblis donlu bu cahanda
Qalan qaldı, köçən köçdü.




Miskin Abdal
Haqsızlıqlar dünyasında
Həqiqətdir Miskin Abdal.
El toyunda, el yasında
Min hikmətdir Miskin Abdal.

Vurğun olub saza-sözə,
Söz də qoşub ala gözə,
Ömür sürüb gəzə-gəzə,
Şan-şöhrətdir Miskin Abdal.

Günəş dönüb xəyalında,
Qədim Göyçə mahalında,
Kişiliyin timsalında
Bir qiymətdir Miskin Abdal.

Özü gedib, sözü qalıb,
Əsrlərdə izi qalıb,
Göyçəmizdə gözü qalıb,
Bir həsrətdir Miskin Abdal.

İtirməyib hay-hayını,
Yaxşı bilib haqq-sayını,
Haqq göndərib haqq payını,
Bir nemətdir Miskin Abdal.





Mənim Göyçəm
Mən bu günün sazı-sözü,
Gələcəyin gur səsiyəm.
Həqiqətin, haqqın özü,
Koroğlunun nərəsiyəm.

Çarəsi yox olacağın,
Adı qaldı ötən çağın.
Hər bir evin, hər ocağın,
Zər naxışlı gəvəsiyəm.

Gül-çiçəkdi dağım, düzüm,
Hər ürəkdə təpər, dözüm.
İnsanlığın, budur sözüm,
Həyat verən nəfəsiyəm.

Eşidənlər, agah olun,
Qibləsi bir sağın, solun.
Sonsuzluğa gedən yolun
Ağır yüklü dəvəsiyəm.

Sözüm dildə, dodaqdadır,
Bülbül olub, budaqdadır.
Nəğməm şirin, şəkər dadır,
Könüllərin həvəsiyəm.

Belə ömür etdi karvanım,
Dürüstlük oldu ünvanım,
Vicdanımdır Haqq divanım,
Haqsızlığın qəfəsiyəm.

Hər naxışda dərin-dərin
Sıralanmış ilmələrin,
İlmə vuran cüt əllərin
Kirkidi və həvəsiyəm.

Bağlı qaldım oba-elə,
Gücüm döndü coşqun selə,
Ədaləti burda belə
Daha qaynar sevəsiyəm.

Od oğluyam, od doğuldum,
Təpə idim bir dağ oldum,
Əzəlimdən hür yoğruldum,
Azadlığın təşnəsiyəm.

Bağ salmışdıq gülü xonça,
Dərəmmədik qaldı qönçə,
Adım Tofiq, elim Göyçə,
Miskin Abdal nəvəsiyəm.



Bülbül
Bir gün yaşıl budaqdan
Qəfəsə düşdü bülbül.
Görən dedi: nahaqdan
Həvəsdən düşdü bülbül.

Oxudu bülbül yenə,
Sular kimi coşdu o.
Al güllərin eşqinə
Yeni nəğmə qoşdu o.

Oxudu qəmli-qəmli,
Sinəsi ahla doldu.
Bülbül həzin nəğməli,
Köksü sapsarı oldu.

Nəğmələr deyə-deyə
Dolandı qəfəsinə,
Özü bilmədi, niyə
Əsir düşüb səsinə?..
25.04.77


Azərbaycanın
Dünyanı elə bil təzələyibdir
Bugünkü şöhrəti Azərbaycanın.
Bir yüksək adını yüz eyləyibdir
Əlçatmaz hörməti Azərbaycanın.

Bir parça nur olub Yer kürəsində,
Nələr xəzinə var gen sinəsində.
Yaradan lütfüdür, hər nöqtəsində
Tükənməz sərvəti Azərbaycanın.

Cənnət qoxuludur aranı, dağı,
Gəzir dildən-dilə səsi, sorağı.
Qəlbində yaşadar qərib qonağı
Mehriban milləti Azərbaycanın.

Babəklər, Nəbilər, Mehdilər yana,
Nigarı, Həcəri doğan o, ana,
Əzəldən bəllidir bizim cahana
Koroğlu qeyrəti Azərbaycanın.

İri addımlarla gedir irəli,
Geridə qoyubdur maneələri.
Göylər fəth edəcək böyük hünəri
Sabahkı sürəti Azərbaycanın.

Torpağı müqəddəs, çörəyi boldur,
Getdiyi ən böyük işıqlı yoldur.
Duz-çörəyi ululardan uludur,
Bu halal neməti Azərbaycanın.

Qeyrətdə görmüşdür o, ölməzliyi,
Əxlaq üstündədir hər təzəliyi.
Olub qızlarının ilk gözəlliyi
Həyası, isməti Azərbaycanın.

Zirvələr fəth edib, heç gəlməz saya,
Şöhrəti yüksəlib Günəşə, Aya.
Ağ günə, şadlığa, düyünə, toya
Olubdur qisməti Azərbaycanın.

Durub haqsızlığa basılmaz qala,
Başını nə duman, nə çiskin ala.
Zülmə, əsarətə, çirkin amala
Kəsilməz nifrəti Azərbaycanın.

Tanrıya sevgisi – saf məhəbbətlə!
Dosta, yoldaşına – tək sədaqətlə!
Tarixə silinməz bir qızıl xətlə
Yazılıb bu əhdi Azərbaycanın.

Şahiddir aləmə onun hünəri,
Aslan vüqarlıdır qadını, əri.
Şərəflə yaşayır Məcnundan bəri
Leyli məhəbbəti Azərbaycanın.

Varmı Nizamitək şairlikdə kəs?
Doğmadı cahanda ona bir əvəz.
Dünyaya yenidən salıbdır bir səs,
Vurğun şeriyyəti Azərbaycanın.
19.03.80




Vurğunam
Yerdə azadlığa, göydə Günəşə,
Torpaqda al-yaşıl yaza vurğunam.
İnsan həyatında zəhmətə, işə,
Ceyran yerişində naza vurğunam.

Mən ki meyl etmədim şöhrətə, ada,
Bu yolda çox ömür gedibdir bada.
Çox yeyən azdan da olub dünyada,
Çoxu istəməyib, aza vurğunam.

Ay ilə yarışar ay üzü xallı,
Bir şəhla baxışlı, şirin xəyallı.
Eşqində vəfalı, Leyli misallı
Dilbər adlı gözəl qıza vurğunam.

Sözlər sehrlənib təzanəsində,
Bir diyar ucalıb onun səsində.
Nağıllı, nəğməli Yer kürəsində
Ələsgər çaldığı saza vurğunam.

Sənət aləmində Günəş kimi doğ,
Dünya dahiləri sevib daha çox.
İncilər, qumrular, yaqutlara yox,
Vurğun sənətində sözə vurğunam.

Yenə al çiçəklər torpağı yardı,
Hər yarpaq, hər nərgiz bir xoş bahardı.
Ətriniz ağlımı alıb apardı,
Ey çəmən, ey çiçək, sizə vurğunam.

Bu əsrdən o əsrə uçan bir quşam,
Azad günlər üçün mən doğulmuşam.
Oddan yaranmışam, mən od olmuşam,
O gündən atəşə, közə vurğunam.




Giley
O nədir?.. Sevgilim, çatılıb qaşın,
Təzə adətmidir, xasiyyətmidir?
Asta danışırsan, ağır dinirsən,
Yoxsa daha artıq əziyyətmidir?

Qoy ellər, obalar ayağa dursun,
Təqsirim var isə boynumu vursun.
Axı nə demişəm, dilim qurusun,
Yardan giley etmək cinayətmidir?

Qəlbimin səsindən dayanma uzaq,
Götür qələmini bu sətri yazaq,
Deməsək, gülməsək, oda yanmasaq,
Belə bir məhəbbət məhəbbətmidir?

Kim ki vəfalıdır sevər yarını,
Dağıdar bu yolda bütün varını,
Alıbsan Qəmlinin ixtiyarını,
Cana sahib olmaq bir adətmidir?

Toplayıb tərtib etdi:
Mahmud Əyyublu
AAB-nin üzvü




 
Bölməyə aid digər xəbərlər
09.12.2019
Moskvada rusiyalı jurnalistin Azərbaycanla bağlı ikinci kitabının təqdimatı keçirilib
09.12.2019
“Xarici ölkələrdə Azərbaycan mədəniyyətinin təbliğinə yönələn tədbirlər həyata keçirilir”
09.12.2019
Horadizdə “Çingiz dastanı” adlı mənzum tamaşa təqdim edilib
08.12.2019
Gənc Tamaşaçılar Teatrında “Şən Elf və cadugər”in premyerası olub
06.12.2019
Almaniyanın Wurzburq şəhərində Azərbaycan Günü keçirilib

Şərh əlavə olunmayıb

    ,    
Namiq Əliyev
Namiq Əliyev
Anar MİRİYEV
Namiq Əliyev
Hansı dövlətləri Azərbaycana dost hesab edirsiniz?
Türkiyə
Rusiya
ABŞ
Almaniya
Fransa
İngiltərə
Gürcüstan
Ukrayna
Belorusiya
İran
Çin

  Nəticələr!    İştirak edənlər: 11401

1 SOCAR-ın yeni vitse-prezidenti kollektivə təqdim olunub
2 Konstitusiya Məhkəməsi: Milli Məclisin buraxılması Konstitusiyaya uyğundur
3 “Başqa ölkələrdə “erkən seçki” olanda, müxalifət sevinir...”
4 Diaspor və ictimai təşkilatlar “Şəhid ailələrinə dəstək kampaniyası“na start verib
5 Prezident parlamenti buraxdı:növbədənkənar seçkilər 2020 ci il fevralın 9-na təyin edildi


© Copyright 1999-2019 "Palitra" müstəqil ictimai-siyasi qəzet
Azərbaycan, Bakı ş. Xətai rayonu, M.Mehdizadə-5, giriş 2
Tel/Fax.: (+99412) 489 08 53
Müəllif hüquqları qorunur. Məlumatdan istifadə etdikdə istinad mütləqdir. Məlumat internet səhifələrində istifadə edildikdə müvafiq keçidin qoyulması mütləqdir. Designed by inetlab.info